Moje doświadczenie zawodowe wyrasta z wieloletniej pracy w organizacjach pozarządowych i działań pomocowych o charakterze interwencyjnym i społecznym. Bliska jest mi perspektywa, w której pomoc psychologiczna łączy się z realnym reagowaniem na kryzys, a nie tylko z jego analizą.

W swojej pracy wspierałam osoby dotknięte m.in. wykluczeniem społecznym, stratą, żałobą czy nagłymi zmianami. To doświadczenie ukształtowało moje myślenie o pomocy jako czymś, co nie może abstrahować od realnych warunków życia, dostępnych zasobów i ograniczeń, z jakimi mierzą się osoby doświadczające kryzysu. 

Pracowałam m.in. jako streetworkerka w Mobilnym Punkcie Poradnictwa, wspierając osoby w kryzysie bezdomności. W Fundacji Nagle Sami towarzyszyłam osobom przeżywających żałobę. Jestem również związana ze Stowarzyszeniem Program Stacja, gdzie pracuję z młodzieżą i młodymi dorosłymi w kryzysie.

Praca pomocowa i zaangażowanie w działania społeczne uświadomiły mi, że kryzys rzadko dotyczy wyłącznie jednej osoby. Często jest efektem przeciążenia, samotności, braku wsparcia i systemowych luk. Dlatego w swojej pracy łączę uważną relację z konkretem czyli porządkowaniem sytuacji, nazywaniem tego, co się dzieje, oraz szukaniem pierwszych możliwych punktów oparcia.